Grassie a l'Assessòr Regionàl Giorgetti vegnarà versà da le casse de la Regiòn Veneto 300 mila euro par valorisàr l'ex rifugio Anti-atomico, un tempo base Nato "West Star" e posissionà soto al Moscàl. Un percorso museale tra i più importanti d'Europa sul tema nucleàr, che l'à tegnù col fià sospeso tuto el mondo. Piutostoche vaga tuto a farse ciavàr l'è meio sistemarla, ma in tempo de crisi 300 mila euro i farìa comodo par altri servissi socialmente utili.

Con 'na spesa de più de 60 mila euro l'è stà realisà el progeto par la costrussiòn del ponte su l'Adese tra Rivalta de Brentìn e Peri de Dolçè al posto de quél vècio messo màl, sul stile de quél de Bruclìn "Brooklyn". L'unico problema (che no conta più de tanto), l'è catàr "solo" 13 milioni de euro par farlo su.

Ne la sede del çircolo parochiàl Noi e nel teatro de Tarmassia utilisà al momento come césa, dei "deficenti-vandali" i è entrà sporcando le tòneghe e spacando quél che i à catà, oltre a nùmarosi gesti che de furbo no i g'a gnente. Vegnarà controlà l'area con telecamere oltre che dai Carabinieri. Intanto in paese l'è stà distribùi un volantìn 'ndóe se dimanda ai genitori, de tegnér d'ocio i propi fiòi.

La Regiòn Veneto l'à destinà quasi do milioni de euro par valorisàr Valpoleséla e Lessinia, 575 mila euro par sistemàr Molina, la frassiòn in piéra, del comùn de Fumane, tra le più carateristiche de la provincia veronese in mèso al "Parco de le Cascate". Cossita secondo el progeto, ghe sarà ristoranti, alberghi, parchegi e tuto quél che serve al turista e no, par visitàr o restàr in 'sta magnifica località.

Soto la luna de febrar, almanco chì da le me parte, gh’era ’na òlta la tradissión che i bociasse o butei i fésse, al ciar de la luna, le so àsenade. Coanto l’è ciara la luna de febrar? Basta ’star fóra ’na note intiera e t’él vedi co i to oci! Ai tenpi del fato, che adesso conto, mi gh’éa tredese ani e l’era el Sincoantanove del secolo pena passà. I butei i cantàa: “Ciao ciao bambina” e mi che era ’n bociassa  fasea altretanto. Éimo imparà la canson dal prete andando a l’adunansa e le sére de San Remo émo fato el tris de adunanse, ma solo par ’scoltàr le cansoni, visto che al me paese, Sago, la televisione ’l ghe léa: una el prete e una a l’era ’n te ’na ostaria, ma a  nar a l’ostaria ghe volea i schèi! Passà San Remo, se tornàa a far n’adunansa ala setimana. De febrar, se aràa nei campi la tera, par preparàrla laorà, e par la polenta e par le patate o par la biàa o par coel che an contadin pol servirghe. De solito de febrar el pióe poco e cossì la tera la se fa bona da laoràr. Se la tera no’ l’è tanto móia, no’ la fa le lòpe, magari de note el fa el giasso e cossì, tanto mèio, la tera la se fròla. Fato sta, che ’n dì ven el Milio, ’n contadin de la me contrà, el ven da me bupà par vedare se, a pagamento, vao a menarghe i bo, par ’n par de dì, ch’él voléa, ’sto omo, aràr i Campi Piani. Me bupà el ghe dise de sì e cossì el dì dopo son dal Milio che arén ’sti Campi Piani.I campi, i’era pronti, gh’era le mòte de luàme pronto da tràr fóra e mi e el Milio, andaimo avanti e ogni vinti sórchi, faseimo sponsàr i bo e fin che ’sti bo i sponsàa, spampanàimo el luàme.’Na forca par omo e preparaimo ’n toco, dopo aràimo, dopo ’nluamàimo e avanti cossì fin a séra. A la séra la paga, sènto franchi, ma vegni anca doman! Dopo vao a casa, magno, e dopo via con i bociasse e i butei a l’adunansa dal prete. Da la me contrà, Lumiago e a Sago, gh’è ’n par de kilometri, se te vè par la strada, se te fè, scaessàgne o senteri, sarà la metà. Dopo la lessinon de dotrina, dal prete, de solito se fermaimo a goardàr la television, ma coela séra lì, i fasea dei campionati de nuoto e nuoto feminile, cossì el prete el nà mandà a casa tuti, parché no’ se podea vedare le butele ’n costume da bagno. Da Lumiago serimo ’n sincope sié bociasse e tornando a casa, gh’éra la famosa luna de febrar e la fasea ’n ciaro coasi come dal dì. De nar a casa nessuni gh’éa òia. Cossì, via par senteri e scaessàgne de note con ’na òia mata de far calche àsenada, l’era la tradission, che i bociasse nel tenpo del carneàl  de note i combinasse le sue. Ci ghe ciama: nemo a cantar marso, ci ghe  ciama: òsi e sbrài dei butei che no’ i sta fermi mai, o altri nomi a seconda dei posti che te te cati. El fato l’è ’sta, che ne semo catè, là nei campi piani del Milio, ’ndo gh’era : el barisól col’òlta réce (aratro), le forche, le mòte de luàme e ’na luna ciara. Subito è passà l’idèa de tiràr su ’na pianta el barisól, ( picolo carello che tiene fermo l’aratro), ma piante lì no ghe n’éra, cossì è passà l’idea de spapànarghe tuto el luàme, visto anca che ’sto Milio l’era ’n vecioto. Dito e fato, ’n par de órete al ciar de la luna cantando sénto òlte la canson: Ciao, ciao bambina e coalche altra ala moda. A laoro fenio, saéimo ’n profumo tuto particolare, e cossì émo ciapà la strada dela fontana, ma, sen passè rento par ’n bosco, ’ndó i taiàa legna e lì, uno el saea, ’ndó  gh’era sconto ’n fiasco de vin coasi pien, ghe l’én scolà tuto par no’ sentìr coanto l’aqua de la fontana l’era freda. A calche maniera, ne sémo sughè, e én cipà la strada de casa. La matina dopo, al primo ciaro, son ’na dal Milio, e sen partìi par i Campi Piani. El Milio coan’ l’à ìsto el luàme tuto spampanà e abastansa ben, le tacà: “Bèn, bèn, gónti da vedàrde àltre, bèn, bèn son ’sta butel anca mi, ma naseimo par le stale, no’ par i campi. E, ghe scometo, che ti Luigi, no’ te se gnente, era…ciao, ciao bambina?” Mi volea ’stàr sèrio, ma no’ son ’sta bon e m’è vegnù da ridarare. E dopo la seità ’sto Milio: Coando ieri séra, son nà a casa dal filò, sentéa on cantamento che vegnea da ’ste parte e i cantanti, tuti stonè, i seitàa - ciao, ciao bambina – e ti no’ te se proprio gnente era Luigi? Dai dai tachémo a aràr che cossì fenémo prima?” Émo tacà a aràr e me goardàa ben da cantàr:ciao. Ciao ciao bambina.Ala séra ne sen catè tuti a filò e gh’era coasi tuti i omeni dela contrà, mi, m’éa za desmentegà dela facenda del luàme e del vin scolà, ma a ’n sèrto momento ’n vecioto l’à dito: “Se riesso a saér, ci stanote m’à scolà’n coasi ’n fiasco de vin, par la curiosità, gh’én dào ’n goto de vin subito?” Mi ò fato muci e ò sconto la facia par no’ deventàr rosso, ma me fradel Cesare el gà risposto: “Son ’sta mì” El vecio, prima e gà dato ’n scopéloto e dopo el gà dato ’n goto de vin par no’ magnarse la parola. ..… Luigi Ederle da Gressana