CANTE E CANTILÈNE
"Un manipolo di canti popolari veronesi" publicà nel 1896 ma tirè su "da le boche dei butìni e de le butèle de la Ferara" tra el 1890 e 'l 1891 da Albino Zenatti un leteràdo e patriota furlàn de origine trentina (so bupà l'éra de Prada de Brentònec e so mama da Chizzola de Ala). Bona visión
CANTE DE BUTÈI
I.
La bèla dis de sí,
la bèla dis de no:
Se cala ' l macinato,
bèla, te sposerò!
Ma se 'l ciél vorà,
el macinato calerà,
e alora sti butèi
i se mariderà!
II.
Cara mama, me või maridàr.
- Vótu tór d'un caretiér ?
Cara mama mia, no, no.
D'un caretiér el va e 'l vièn,
e mi a casa 'l me mantièn....
Cara mama, me vói maridàr.
Vótu tór d'un cafetiér?
- Cara mama mia, sí, sí.
D'un cafetiér me fa 'l cafè col late,
che 'l so mestiér me piase:
cara mama mia, sí, sí.
III.
Cara mama, vu sí mata;
escuséme se ve ' l digo!
Su la porta no me trigo
coi forèsti a far l'amór.
IV.
Cara mama, seré la porta,
che no vègna drent nissun:
farò fénta de èssar morta,
farò piànzer calchedun.
V.
Ancò òto farémo la sposa,
'nviterémo i amici, i parenti,
sonerémo coi nòssi strumenti
per farla inamoràr. Díghela !
CANTILÈNE DEI BUTELÈTI
VI,
La galina pelosina
la va su per le montagne
pestolando le castagne.
Le castagne le ga ' l garièl !
La cópa 'n osèl:
la dis che l'è bèl.
La tasta 'na zata:
la dis che l'è mata.
La tasta 'n bogóm:
la dis che l'è bóm.
VII.
Me pàder, me màder
me manda a segìàr:
el fèr no vól taiàr,
la préa no vól molàr,
l'èrba la se cúcia !
Me cúcio zó anca mi.
VIII.
Compare, comare,
gò tanto da fare :
la lissia 'n de 'l forno,
el pan da lavare,
el pòrco 'n la cuna,
el puto 'n la stala,
i bati sul prà,
i sega su l'ara,
l'è ora de séna,
no s'è gnancór disnà !
IX.
Din dóm, la campana fa bigolóm:
una fila, una naspa,
una fa ' l magnàr de pasta,
una cósi 'n bón capón
- da dar al sior Simon;
el siór Simon l'è andà a la fiéra
a crompare 'na poléra;
'na poléra e 'n polerìn:
o che bel putin !
X.
Din dóm, bigolóm:
una fila, una naspa,
una fa 'l mangnar de pasta,
una cósi 'n bón capón
da mandàr al sior Simon,
sior Simon da la gamba rossa;
la ghe costa 'n carantàn
su le porte de Milan,
su le porte de Varona,
'ndóve i bala, 'ndove i sóna,
'ndóve i pésta l'èrba bóna.
Teresina struca l'òcio,
l'oselėto fa pi pio:
Teresina, còssa volío ?
XI.
Anarèla, va par tèra,
va par tera, va par mar.
Quante péne pòs portàr?
Pós portar una sola.
Quanti segni a la corona?
La corona de Sané.
Quande bate le una, le do,
la Marianna à fato 'n gato,
à fato 'n gato e 'na spagnola:
questa drento e questa fóra.
XII.
Ata, batanda,
forca de stanga;
ita, baita, forca de spica,
sperú, sperà,
ti va fóra e ti stà.
XIII.
'Truci, truci, cavalin,
andaremo a Bardolin
a crompar i fighi séchi;
ghe 'n daremo ai puteléti.
Puteléti no i de vól.
I buterémo 'n de 'l paról.
'N de ' l paról no i de stà.
I buterémo su per cà.
Su per cà no gh'è pòsto.
I buterémo zó 'n de l'òrto.
Zó ' n de l'òrto l'è pién de salata.
I buteremo zó 'n de 'l buso de la gata
XIV.
O madona Santa Ciara,
enprestéme la vòssa scala
per andar en Paradiso
a védar quel bel viso.
Quel bel viso l'è mòrto:
nissuni se n'è acòrto;
i angeli i cantava,
la Madona sospirava,
el Signor en dinoción.
O che bèla orazión!
Ci la dis e ci la canta,
ghe donarà la grolia santa;
ci la sa e ci la dis,
el Signor ghe donarà ' l Paradis.
XV.
Maria Madalena,
coi cavéi zó per la schéna,
coi cavéi zó per le spale...
Te sé 'na cagnaia !
XVI,
Quando i buteléti i te dimanda se te pol contarghe 'na storièla:
La storia de San Vizenzo
la dura molto tempo,
mai no la se distriga:
volí che ve la conta,
volí che ve la diga?...
No se dis de { sí/no,
perché la storia de San Vizenzo
la dura molto tempo,
mai no la se distriga:
volí che ve la conta,
volí che ve la diga?...
XVII.
Du buteléti, incrosa i brassi, i se tién l'un l'altro e i camina con passo cadensà (a tempo)
La forlana da le brochete
la se le cava, la se le méte,
la se le méte 'na volta al dí:
la forlana la fa cossí.
La forlana da le forchéte
la se le cava, la se le méte,
la se le méte 'na volta al dí:
la forlana la fa cossí.
XVIII.
En leto mi ni'm bo,
pregare mi no ' l so:
vu, Madona, che 'l saé,
'na grazia me faré,
tanto 'l giorno che la nóte
fin al pónto de la me mòrte.
